Onbereikbaar

Vandaar ook al die vervelende ritsjes in watersportkleding. Ik troost me met de gedachte dat hij vast in goed gezelschap is, daar op de bodem van de Amstel.

Jammer maar helaas. Na het eerste baalmoment, voelde ik me niet alleen
onbereikbaar, maar voor mijn gevoel totaal onthand. Welke afspraken had ik ook al weer gepland en wie moet ik echt laten weten dan ik niet te bereiken ben?
De eerste mobiel had ik ergens in '97 volgens mij. Toen nog
Zo’n enorm apparaat waar je liever niet mee belde vanwege de kosten en eigenlijk alleen aanzette in tijd van nood. De afgelopen 8/9 jaar staat mijn mobiel in ieder geval stand-by en eigenlijk altijd aan.

Gaat er dan echt iets mis? Nee, volgens mij niet. De eerste ochtendafspraak, waarvan ik het telefoonnummer ook niet meer had, heb ik via Twitter en mail laten weten dat ik even telefonisch niet te bereiken was. En de overige afspraken via een geleende telefoon geïnformeerd over het enorme verlies.

Je gaat toch beter plannen, niet meer: “Ik bel wel als ik in de buurt ben, of ik laat nog wel weten hoe laat.” En verder volgens mij niets gemist, althans nu zit ik nog in die fase dat ik het wel prettig vindt. Waarschijnlijk is dat de fase voordat de blinde paniek toeslaat.

Weet je het nog. Vroeger kon je iemand bellen en dan was hij gewoon niet thuis, nu is er "Toch iets aan de hand". Maar ja dan verwacht je toch berichten via, LinkedIn, Facebook of Hyves. Of in ieder geval een direct mailing. Onbereikbaar is al lang niet meer onvindbaar.

“Moet je niet iedereen laten weten dat je onbereikbaar bent?” vroeg mijn vriendin. Uh nee, dat wordt wel duidelijk als ik nu al 4 dagen geen telefoon opneem. En het werd een heel rustig pinksterweekend.

Ik ben wel benieuwd, wie en wat er op de voicemail staat. En oh ja als het dringend is stuur even een tweet of mail. Zit toch niet helemaal lekker dus...