ipad, upad, wepad

Uit pure nieuwsgierigheid (en, toegegeven ook in de wetenschap dat ik nog een maandje voorop kon lopen) schafte ik tijdens een recent bezoek aan Seattle een iPad aan. En het moet gewoon gezegd: ik heb nog niet eerder zo van een stukje technologie genoten. Het is een genot om mee te spelen. Ja, spelen. Ik kan het met de beste wil van de wereld geen werken noemen. Het scherm is prachtig, het apparaat is licht, razendsnel en vult voor mij een lacune waarvan ik niet eens wist dat ie bestond. De iPad zet je aan en uit als een telefoon, hij is mooi genoeg voor op het tafeltje naast de bank, en oogt dan niet als een PC. Je kunt gewoon tijdens het TV-kijken even iets opzoeken op internet, even mail checken of even iets twitteren met het gemak van een toetsenbord, zonder dat je een pc hoeft te openen. Geen opmerkingen ook meer als "leg die PC nou eens weg". Hij ziet er niet uit als een PC, dus is het veel minder irritant om hem in aanwezigheid van anderen even aan en uit te zetten. Het scherm is schitterend en YouTube, videos's en foto's komen allemaal even mooi uit. De Google Maps zijn prachtig, inclusief de satellietbeelden. WiFI wordt razendsnel gevonden en moeiteloos op aangelogd. En via een mobiel routertje (niet bijgeleverd ;-))kan ik voor onderweg mijn eigen Wifi creëren. Zelfs de App Store heb ik werkend gekregen.

Ik ben een liefhebber van gadgets en haal doorgaans alles in huis waar een stekker aan zit, maar dit is toch echt één van de leukste apparaten ooit.

Hadden we nog iets nodig tussen de notebook, netbook en telefoon in? Ik dacht van niet. Nu denk ik van wel.